Jæja komin enn ein helgin og það verður sko mikið að gera þessa helgi.  Í kvöld fer ég á þorrablót í vinnunni minni en stefni nú ekki á djammið í þetta skiptið.  Á morgun er svo æfing og svo verð ég á fullu að undirbúa útskriftarveisluna hans Alla en hann er að verða meistari frá HR.  Hann er sjálfur á Akureyri að keppa og kemur bara rétt áður en gestirnir mæta (þ.e ef flugið fellur ekki niður eða seinkar).  Á sunnudaginn er ég svo að fara með nýliðunum að labba og ætlum við að ganga frá Dyradal, uppá Skeggja og niður í Hveragerði. Smá tími búinn að fara í að plana þetta en ég er farin að hlakka til að komast út og hreyfa mig. Veðurspáin er góð og góður hópur að fara. Síðustu helgi keppti ég í blaki laugardag og sunnudag og náði annað liðið bronsi. Vikan fór í þetta sama, vinna, blakast og björgunarsveitast. Heimsóttum Landsbjörgu, neyðarlínuna og slökkviliðið og var gaman að sjá þetta batterý allt saman.  Svo í gær fórum ég og Dagný í portrettmyndatöku hjá Steina og verð ég bara að segja að hann er massagóður ljósmyndari og klár að vinna myndirnar sínar.  Ef ég fæ leyfi hjá honum skelli ég kannski mynd af mér sem hann tók hér inná síðuna.  Jæja ætla að glápa á smá blak og fara svo að græja mig fyrir þorrablótið. Góða helgi

Veira gengur í þjóðfélaginu sem ég vil kalla “lýst” vel á veiran. Veira þessir eirir engum og saklaust fólk sem á sér einskis ills von sýkist af henni.  Flestum “lýst” rosalega vel á þetta, öðrum “lýst” ekki vel á málið en mjög fáum líst á hlutina.  Nú er ég enginn íslenskufræðingur og ekki vel með á nótunum hver uppruni orða er,  en ég er nokkuð viss um að uppruni orðins lýst hefur frekar eitthvað með ljós að gera heldur en að lítast á. Ef einhver veit meira um þetta mál er sá hinn sami beðinn að láta ljós sitt skína hérna.  Við verðum að taka höndum saman og uppræta þessa veiru því ef hún fær að valsa óhikað um netheima þá hef ég lúmskan grun um að þetta orð eigi eftir að verða hluti af ritvenjum okkar Íslendinga í framtíðinni.  Veiran er meira að segja það öflug og útbreidd að ég er farin að efast um að ég hafi yfirhöfuð bara rétt fyrir mér í þessu máli og verð ég að segja að mér líst bara ekkert á blikuna. 

Enn eitt árið liðið og maður heldur áfram að eldast hægt og hljótt en bara á dagatalinu samt, ekki í anda.  Jólin voru ekki þau hvíld sem ég hafði ætlað þeim.  Mikið að gera í jólaboðum og svo á milli jóla-og nýjárs var flugeldavinnan í algleymingi.  Ég hafði ekki gert mér grein fyrir hversu mörg handtök liggja að baki eins “einföldum” hlut og flugeldasölu.  Var frá níu á morgnana til svona á bilinu ellefu – hálf fjögur um nóttina nokkra dagana.  Ég var í flugeldasölunni í Skeifunni og var það vægast sagt ævintýri.  Lærði ekki bara á Njál, Egil, Grettir og hina kappana sem sprengdir voru út um allt höfuðborgarsvæðið á gamlárs, heldur líka sjálfsbjargarviðleitni, brosa þó að mann langi til að gráta og það hversu vel ólíkir einstaklingar sem þekkjast ekki neitt geta unnið vel saman.  Semsagt svona skátaandi með prósakívafi sem var allsráðandi.  Ekki illa meint en ef þið eigið börn þá alls ekki, alls ekki koma með þau að versla flugelda.  Komið bara sjálf og kaupið allt stóra dótið, hefði alveg getað öskrað og skallað einhvern þegar ég var búin að afgreiða tíu börn í röð (með foreldrum sínum) sem voru að kaupa froska og annað smádrasl.  Hef aldrei unnið í sjoppu en fékk svona á tilfinninguna að þetta væri svipað, ég ætla að fá einn svona og tvo svona og einn svona. Arg, smádrasl, drasl, þó að hver króna skipti svo sem máli.  En jæja þetta hafðist allt saman og geðheilsan bara svona þokkalega góð í lok sölu á gamlárs.  Þá var ég aftur á móti orðin svo kvefuð og hás að rétt f. miðnætti missti ég röddina. Fór því bara snemma (þannig séð í háttinn það kvöldið og geymi djammið þar til síðar. Nýjársdagur fór því fram í þögn allavega að minni hálfu.  Máltækið maður veit ekki hvað átt hefur fyrr en misst er svo rétt því að vá hvað það var erfitt að geta ekki talað.  Þannig að boðskapur dagsins, talið og talið og talið því þið vitið aldrei hvenær þið missið röddina.   Meira síðar þegar andinn kemur yfir mig.

p.s. þið fáið víst ekki jólakortin, eða það er allavega ekki hægt að kalla þau jólakort héðan í frá en kannski ég búi bara til nýja hefð og sendi páskakort. Sjáum til

Gleðileg jól öll saman og hafið það sem allra best um hátíðirnar.  Þið fáið síðbúin jólakort frá mér þetta árið en þau koma. 

Jólaknús og koss frá mér.

Jæja þá styttist í Barcelona. Fer bara núna seinnipartinn út og verð yfir helgina.  Hlakka til að komast í frí og slaka pínulítið á þar sem desember mun verða strembinn mánuður.  Læt vita af mér þegar ég kem til baka.  Góða helgi elskurnar

 

 

Ok ég er ekki klikkuð en ég fór í útilegu síðustu helgi.  Reyndar ekki alveg af eigin frumkvæði en þetta er víst skylda í nýliðaprógramminu. Lögðum af stað úr bænum á föstudagskvöldinu fyrir tæpri viku og lá leið í Tindfjöll.  Vikan á undan hafði farið í alls kyns útréttingar, redda broddum, ísexi og allskonar dóti sem var alveg nauðsynlegt í svona skemmtiför.  Þegar allt dótið mitt var komið í pokann var hann rétt um 20 kg og jafnvel pínu þyngri.  Var í nettu sjokki þegar ég lyfti pokum hjá öðrum nýliðum en einhverra hluta vegna voru þeir allir mun léttari.  Nettur  hnútur var í maganum þegar ég axlaði pokann á bakið í upphafi göngunnar og dró skíðagleraugun fyrir augun.  Erfið ganga framundan og ég ekki viss hvort ég hreinlega gæti haldið á svona þungu.  Hópurinn silaðist áfram í snjó upp upp upp í móti í kolniðamyrkri.  Þegar við loksins komum á náttstað, flest rennblaut inn að beini, við Ísalp skálann í Tindfjöllum, var klukkan að ganga þrjú að nóttu og við áttum eftir að tjalda.  Tókst að klambra upp tjaldi og allir inn að lúlla.  Brjálað veður var um nóttina og í einhverjum aulaskap héldum við að við værum í sumarútilegu og geymdum skóna okkar í fortjaldinu.  Þar sem ég sofnaði ekkert um nóttina útaf veðrinu áleit ég það ágætis hugmynd um nóttina að vekja Dagnýju og Kollu og láta þær hjálpa mér að bjarga dótinu úr fortjaldinu sem var komið undir stóran snjóskafl.  Morguninn eftir gnauðaði vindurinn úti og ég hélt í alvöru að það væri snarbrjáluð hríð og vindur.  Taldi í mig kjark að kíkja út og fara svo út að pissa og þá var alveg magnað fallegt veður en ómægod hvað það var viðbjóðslega kalt. Held það hafi verið 9 stiga frost á mæli og svo klikkaður vindur ofan á það þannig að frostið hefur verið á bilinu 15-20 stig yfir daginn.  Vorum úti allan daginn í æfingum, gengum í línu í broddum, æfðum snjóflóðaýlaleit, búa til tryggingar, ísaxarbremsu ofl.  Maður hreyfði sig ekkert sérlega mikið allan daginn enda var mér svo kalt á tánum að þegar við gengum til baka og blóðið kom aftur í tærnar að ég grét næstum af sársauka. Á þeim tímapunkti, þegar við komum til baka, lítið búið að borða yfir daginn og ég sá fram á að eyða kvöldinu í frosnu og köldu tjaldi fór ég alveg í þunglyndi í svona hálftíma.  Hef alltaf bara verið í svona dagsgöngum á veturna, þannig að í lok dags kemst maður í heitan skála eða bara heim til sín í hitann en þarna var það tjaldið óupphitað sem beið mín.  Undanfararnir buðu þeim sem vildu að koma með í kvöldgöngu akkúrat þegar ég var í þunglyndinu mínu og því ákvað ég að fara ekki með. Vá hvað ég sá eftir því þegar þeir voru farnir því að það hefði bara verið það besta í heimi að ganga sér til hita og eyða kvöldinu aðeins.  En nóttin var ekki eins slæm og ég hafði búist við, fór í öll fötin sem ég var með og skellti hiturunum í svefnpokann.  Svaf bara ótrúlega vel og vaknaði fersk daginn eftir.  Ekki gekk sérlega vel að pakka í pokann á sunnudagsmorgninum og tjaldið okkar var svo vel fest niður að við vorum óendanlega lengi að stinga það upp.  Undanfararnir voru ekki ánægðir með hópinn og skömmuðu okkur fyrir hægagang og aulaskap.  Komumst að lokum af stað heim á leið og gekk niðurgangurinn vel ;-).  Komum í bíla rétt uppúr tólf að mig minnir og var gallerý pizza á hvolsvelli heiðruð með heimsókn á heimleið.  Erfið helgi að baki en þó meir andlega en líkamlega.  Þó voru þó nokkuð margir í hópnum sem kólu á tánum og einhverjir á puttunum en sem betur fer slapp ég við það.

 Og svo verð ég að koma því að hérna að ég RÚSTAÐI líkamsræktarkeppnninni í vinnunni.  Vúhú og fékk æðisleg verðlaun.     

Skuldaði víst færslu frá vatnshræðslunámskeiðinu mínu.  Fyrir tveimur vikum var haldið slöngubátanámskeið fyrir nýliðana. Vá hvað ég var búin að kvíða þessu námskeiði síðan ég sá dagskrána í lok ágúst.  Svaf varla neitt nóttina áður, var búin að ímynda sjálfa mig í allskonar drukknunaraðstæðum og panikki undir bátnum og var með kvíðakast í maganum þegar ég keyrði niðureftir á laugardagsmorgun rétt f. kl. átta. Þvílíkt dimmt úti og sjórinn ekki beint vingjarnlegur að sjá.  Krakkarnir voru alveg pollróleg þegar ég mætti og sannfærðu mig um að þetta yrði bara skemmtilegt og fínn dagur hjá okkur. Aha, trúlegt hugsaði ég.  Var skellt í þurrgalla og leit ég í alvörunni út eins og michelin maðurinn svo stór var gallinn á mig.  Ef skellt hefði verið smá helíum upp í mig og bandi um ökklann hefði verið hægt að nota mig sem blöðru.  En allavega okkur var skipt í tvo hópa og út í sjó með okkur og sjósetja bátana.  Steini sem var leiðbeinandinn í bátnum mínum var sem betur fer svo rólegur og afslappaður að ég slakaði þvílíkt á.  Byrjuðum á að stýra bátnum sem er bara slatta erfitt með vinstri hendi.  Gerðum allskonar æfingar og svo var siglt frá Seltjarnarnesi út í Kópavog.  Nú var veðrið orðið alveg frábært, sól og þokkalegt logn og sjórinn bara kósý útlítandi þannig séð.  Æfðum í kópavogshöfninni að leggja upp að skipi, sigla í stæði og bakka inn.  Ekki gekk það nú alveg áfallalaust hjá Ellunni en að lokum tókst mér að fatta hvernig þetta virkaði.  Jæja vúhú (eða þannig ) nú fengum við frítíma þar til hinn báturinn kláraði sínar æfingar og þá fannst Steina alveg tilvalið að láta okkur hoppa fram af bryggjunni sem er um 4 m há að mig minnir. Mayday mayday hvernig gat ég skyndilega orðið veik og sloppið úr bátnum.  Efast um að ég hefði komist langt inn í miðbæ kópavogs hlaupandi í michelin gallanum mínum með hjálm og í björgunarvesti.  Sindri og Arndís beittu persónutöfrum sínum og sögðu mér að ég bara hreinlega yrði að stökkva, myndi annars alltaf sjá eftir því.  Titrandi klifra ég upp á bryggjuna og horfi á eftir Sindra fljúga fram af bryggjunni og lenda í sjónum. Ég næst. Ég varð bara lofthrædd þarna uppi þetta var svo hátt og svo vatnshrædd ef ég myndi stökkva.  Þori ekki, þori ekki en þá segir Arndís jú þú getur þetta, stökktu. Og ég lét mig vaða.  Smá sjokk þegar ég lendi í sjónum en vá hvað ég var stolt að hafa getað þetta.  Sigldum svo til baka og ég með glott út að eyrum sem seig svo eftir því sem við nálguðumst Gaujabúð aftur.  Nú styttist nefnilega í veltuna.  Byrjuðum á því að kippa móturunum af bátunum og svo fengum við að synda eins og litlu andarungarnir í einni röð með bátinn í togi að flotbryggjunni.  Tveir til þrír í einu fóru svo í bátinn og svo var honum velt og allir að koma sér undan.  Var búin að búast við því að gleypa sjó og vera með innilokunarkennd undir bátnum en það var í raun bara ósköp notalegt þarna undir. Fín birta þannig séð og róandi gutl í sjónum og alveg feykinóg pláss fyrir hausinn.  Lenti í smá vandræðum með að koma mér undan bátnum þar sem ég flaut eins og korktappi og þurfti því að ýta mér þvílíkt fast undir bátinn til að komast undan. Eftir að hafa gleypt pínu sjó komst ég undan og þá var þetta erfiða búið.  Klöngruðumst upp á bátinn og veltum honum við og komum okkur upp í hann og fengum svo að velta bátnum fyrir næsta hóp.  Þannig að maður fékk að leika sér mikið í sjónum þennan dag og þar sem maður flaut svona vel og var alveg öruggur lagaðist ég rosalega af vatnshræðslunni minni. 

Ég er með harðsperrur út um allt. Vikan búin að vera stíf, keppti í blaki á mánudaginn, æfing á þriðjudaginn og svo fórum við nýliðarnir í kraftgöngu upp á Úlfarsfell síðar um kvöldið.  Fimmtudagurinn fór líka í fjallgöngu og var stefnan tekin á Vífilsfell.  Búið var að snjóa og frysta aðeins í vikunni og var því smá snjór og hálka í fjallinu.  Vorum 13 sem lögðum af stað og gekk ferðin vel þar til við komum að klettunum ofarlega í fjallinu. Þá dettur Jens og meiðir sig á hné. Rætt var um að skipta hópnum eða fara bara öll niður því að klettarnir voru svo hálir að það gæti verið hættulegt að halda áfram.  Ég og Dagný vorum (að ég held) þær einu í hópnum sem höfðum gengið áður á fjallið og því vorum við fararstjórar og þegar meirihlutinn vildi halda áfram og klára gönguna þá fórum við að sjálfsögðu með.  Anna tók að sér að fylgja Jens niður og er hún algjör gullmoli fyrir að gera það.  Við hin klöngruðumst upp yfir hálkuna og náðum toppnum og var mikið brosað þar uppi.  Ármann var alveg með þetta, mætti með línu og sigbelti og var línan sko nýtt þegar verið var að koma hópnum niður úr klettunum. Nokkrir tóku svo freestyle leiðina niður síðasta spölinn og renndu sér á rassinum.  Ekki mælt með því þar sem fatnaður fær oft að kenna allharkalega á því.  Hrikalega var þetta skemmtileg ganga og vá hvað það er allt öðruvísi að ganga á það svona að vetri til.  Þessi nýliðahópur er bara algjör snilld, frábært fólk upp til hópa og þó að aldursbilið sé mikið náum við alveg ótrúlega vel saman enda höfum við öll sama markmið að leiðarljósi og sama áhugamál.  Blogga svo fljótlega um daginn í dag en þá lagaðist Ella pínulítið af vatnshræðslunni sinni

Líf mitt er mjög einfalt þessa dagana, sofa, borða, vinna, blakast og björgunarsveitast. Þar síðustu helgi var ég á leitartækninámskeiði í Hólaskjóli.  Fórum úr bænum á föstudagskvöldinu og um miðnætti var komið á áfangastað. Allt voða frumstætt og fínt þarna í skálanum, ekkert rafmagn, enginn hiti og ekkert rennandi vatn nema úti í ánni.  Smá menningarsjokk síðan úr síðustu skálaferð þar sem við vorum meira að segja með örbylgjuofn.  Daginn eftir var farið í allskonar leitaræfingar og fól ein þeirra í sér að finna glimmerbókstafi í snjó og grasi, önnur að rekja fótspor sem tröðkuð höfðu verið niður að heilum her manna og finna spil sem dreift hafði verið útum allt. Mikið stuð og veðrið allskonar. Á milli atriða náði maður að lesa nokkrar síður í glósunum sínum þar sem að sjálfsögðu yrði prófað úr þessu í lok námskeiðs. Kvöldið leið í rólegheitum og við tökum nokkrar útiæfingar í myrkrinu en förum svo “snemma” að sofa.  Höfðum lúmskan grun um að við yrðum nú vakin einhvern tímann þegar allir höfðu fest svefn og að sjálfsögðu höfðum við rétt fyrir okkur.  Kl. 6 um morguninn kveður við þetta líka skaðræðisöskur og þokulúður eða eitthvað álíka hávært apparat og held ég að það hafi tekið mann svona hálfa sekúndu að vakna og það glaðvakna. Einhver aðili tók þessari vakningu ekki vel og lét heyra í sér sem var bara fyndið.  Allir út og tilbúnir að leita.  Hópurinn var svona misröskur, ég var ekkert alltof rösk því að ég er þokkalega sjónlaus án linsa (og líklega betra að vera með sjón í leitaræfingu) og því tók smá tíma að troða þeim í augun en út komst ég að lokum.  Vá hvað þetta er skemmtilegt, spennandi verkefni að leita að nokkrum týndum einstaklingum, veðrið var alveg geggjað flott, sólin að koma upp og stirndi á snjóinn í nágrenni skálans. Ég lenti ásamt nokkrum á svæði þar sem enginn týndur var og var það líka bara fínt, maður verður líka að læra það eins og hundarnir að maður fær ekki alltaf “verðlaun”, þ.e finnur ekki alltaf hinn týnda.  Eftir æfinguna fórum við í mat og svo var skriflega prófið tekið.  Shitturinn hvað það var hrikalega kalt í skálanum og brugðu nokkrir á það ráð að taka prófið eins og lirfur í svefnpokunum sínum.  Þegar búið var að ganga frá í skálanum og átti að fara af stað í bæinn kom í ljós ....hóst..hóst....að rútan var rafmagnslaus og ....hóst...hóst engir startkaplar í björgunarsveitabílnum. Tók nú við bið í tvo og hálfan tíma meðan bruna þyrfti niður á kirkjubæjarklaustur, sækja kapla og græja rútuna í gang.  Var ekki ánægð fyrst en svo fékk Ella leyfi til að fara í labbitúr. Víví, þvílík snilld. Æðislegur staður til að ganga á og var hver mínúta af þessari bið nýtt í labbitúr og meira að segja komu tveir leiðbeinendur með okkur nýliðunum í labbið. Komum svo þreytt og sæl seint í bæinn á sunnudagskvöldinu.  Næstu helgi á svo víst að vera eitthvað bátadót, skjálf, skjálf, ég ekki elska báta og vatn en vonandi verður þetta í lagi. 

Vá ég var á svo skemmtilegum fyrirlestri áðan hjá björgunarsveitinni.  Fjallað var um leitarhunda og hvernig þeir koma að gagni í leit og hvað þeir geta hjálpað mikið til. Fann algjörlega köllun mína þarna innan um hina nýliðana og sæta voffann sem mætti á fyrirlesturinn.  Ætla svo að fá mér lítinn voffa sem verður síðan stór og þjálfa hann sem leitarhund.  Algjör snilld enda eru hundar bestastir.......

Síðasta helgi var frekar erfið svona ef ég á að segja eins og er.  Fyrstuhjálpar námskeið með björgunarsveitinni sem haldið var í Bláfjöllum og stóð alla helgina. Lögðum af stað úr bænum á föstudagskvöldið og um leið og dekk rútunnar snertu bílastæðið við Breiðabliksskálann þurftum við að setjast niður á fyrsta fyrirlestur helgarinnar.  Maður var frekar tjónaður í hausnum af þreytu eftir vinnuvikuna enda á ég við þann leiða ávana að stríða að fara aldrei að sofa fyrr en löngu eftir miðnætti.  Fyrirlestur kvöldsins kláraðist um miðnætti minnir mig og þá var haldið til rekkju. Ég á ekkert alltof auðvelt með að sofa innan um ókunnugt fólk og þá líka í svona ofboðslegri nálægð en mér tókst þó að lokum að festa svefn um hálffjögur um nóttina. Æði, náði svo alveg að sofa út til hálfátta morguninn eftir.  Laugardagurinn fór í fyrirlestra, verklegar æfingar og ýmislegt skemmtilegt en maður fékk ekki mikinn prívattíma fyrir sjálfan sig nema þegar maður skrapp á prívatið.  Um kvöldið eftir að fyrirlestri lauk lögðu leiðbeinendurnir mikla áherslu á að við tækjum því bara rólega, færum snemma að sofa eða spila en ekkert að vera að læra alltof mikið og lengi.  Ég er alltaf stressuð fyrir próf og því var svefn eitthvað sem hvarflaði ekki að mér á þessum tímapunkti. Við settumst nokkur saman niður að læra en þó nokkrir skriðu í koju til að vera úthvíldir fyrir prófið daginn eftir.  Um kl. tólf á miðnætti heyrist kallað hátt frammi á gangi, ALLIR Í FÖT OG ÚT, gera sig klár og vera komin út eftir 5 mín. Við héldum að þetta væri grín en stökkvum þó upp og er sagt að þetta sé ekki grín og við þurfum að vekja liðið. Ansi mörg ringluð og pirruð andlit litu upp úr svefnpokunum þegar allir komu þjótandi upp en á ótrúlegan hátt náðum við að komast út á tiltölulega skömmum tíma. Þá fengum við að vita það að 6 manna hópur hefði verið á göngu á svæðinu en ekkert til þeirra spurst síðan fyrr um daginn.  Áttum við að skipa hópstjóra, taka búnað með okkur og finna liðið og koma þeim í hús.  Já, já sæll og blessaður... Það var niðamyrkur, stjörnubjart og kalt úti og um kóngsgilið dreifðust skoppandi höfuðljós af áttavilltum, þreyttum en brosandi nýliðum í leit að týnda fólkinu.  Þetta hafði greinilega verið vel undirbúið því að á næstu tveimur og hálfa tíma fengum við sýnishorn af því sem björgunarsveitafólk lendir í.  Fundum einn einstakling með opið beinbrot, einn með alvarlega ofkælingu, einn með væga ofkælingu í fýlu, einn meðvitundarlausan, einn fótbrotinn tuðandi og kvartandi um hvað við værum miklir aular og einn með hryggáverka.  Með samvinnu náðum við að veita öllu þessu fólki þá umönnun og meðhöndlun sem okkur hafði verið kennd um daginn og að koma þeim í "sjúkrabíl".  Það var ofurþreyttur en brosandi hópur sem settist niður og hlustaði á umsagnir leiðbeinandanna um verk okkar og í verðlaun fengum við að sofa til átta morguninn eftir.  Á sunnudeginum fór ég á fætur á réttum tíma en ég vaknaði ekki. Held ég hafi sjaldan verið jafn búin á því og þennan morgun, ef einhver hefði spurt mig að nafni þá hefði ég ekki getað svarað því.  Gúffaði í mig endalausu magni af sykri (af því ég drekk ekki kaffi) til að ná meðvitund á ný og svo kikkaði adrenalínið inn þegar við fórum í verklegu útiæfinguna. Útiæfingin gekk mun betur þarna í dagsbirtunni og höfðum við líka lært fullt á mistökum næturinnar. Eftir útiæfinguna var svo skriflegt próf og eins og alltaf held ég að ég sé fallin í prófinu. Sérstaklega þegar fólk fer að tala um hvað það hefði gert og hvað væri rétt og blah. Ég semsagt féll ekki, fékk 9,2 sem er bara alveg nokkuð gott. Semsagt frábær en erfið helgi og hlakka ég mikið til þeirrar næstu þegar ég fæ að sofa út á sunnudeginum. Úff hvernig fer fólk að því að eiga börn og geta ekki sofið út næstu 18 árin... Over and out

Ég og Dagný tókum upp á því um daginn að fara á kynningarfund hjá björgunarsveitinni Ársæli.  Okkur leist bara vel á og erum búnar að mæta á nokkra fundi en mikið prógramm verður í vetur.  Þetta verður semsagt klikkaður vetur hjá mér ef ég ætla að ná að stunda þetta, blakið og eiga eitthvað einkalíf líka.  En maður verður bara að skipuleggja sig vel og hvíla sig þegar maður verður gamall.  Farið var í fyrstu ferðina með nýliðana nú um helgina og átti þetta að vera bara nokkuð kósý ganga(eða þannig) með allt á bakinu og gista eina nótt og labba.  Farið var af stað á föstudagskvöldinu og mikill spenningur í hópnum.  35 nýliðar að mig minnir lögðu af stað, misvel búnir bæði útbúnaðarlega séð og andlega.  Lögðum frekar seint af stað og var byrjað að dimma þegar gangan hefst.  Í þetta skiptið var farið stutt frá bænum, á Hengilsvæðið og áttum við að ganga inn í Marardal og tjalda þar um nóttina.  Gangan gengur frekar hægt þar sem hópurinn er stór og mikið myrkur og erfitt að fóta sig í þúfum og steinum.  Einn nýliðinn nær að snúa á sér ökklann og var mikil bið hjá hópnum þegar verið var að koma honum í bíl eða eitthvað.  Loksins komumst við á náttstað rétt fyrir tólf á miðnætti í niðamyrkri.  Allir upp með tjöldin og svo inn að reyna að sofna.  Við vissum að það væri spáð úrkomu þegar tæki að líða að morgni og úff hvað það stóðst.  Vaknaði einhvern tímann um nóttina við það að ég hélt að tjaldið væri að fara, það var svo mikið rok.  Úti buldi "rigningin" að ég hélt og ekki var heitt í tjaldinu. Morguninn eftir var kallað ræs, það verður lagt að stað eftir hálftíma.  Kíki fram í fortjaldið og sé bara hvítt f. utan.  Það hafði semsagt snjóað um nóttina og allt orðið hvítt fyrir utan. Á þessari stundu hugsaði ég, Ella hvað í fjandanum ertu að pæla, þú hefðir getað verið heima í hlýja rúminu þínu með klósett og morgunmat innan handar en nei þú liggur í köldu tjaldi og ert að fara sjálfviljug að ganga úti í kulda og snjó allan daginn.  Hendum í okkur múslí og build up og skutlum dótinu í pokann.  Svo hófst hrikalega erfið en skemmtileg ganga.  Ég hef alveg labbað áður með allt á bakinu en að labba í snjó og stundum snjó upp að hné var ekki alltof auðvelt.  Gengið var frá Marardal, upp, upp og upp og stefnan tekin á topp Hengilsins, Vörðu-skeggja.  Fljótlega skiptist hópurinn í hraðari og hægari hóp og eftir um tveggja tíma labb var orðið ljóst að einhverjir voru ekki að höndla þetta. Voru þeir aðilar því sendir með hópstjóra í bíla sem voru tiltækir. Áfram hélt hópurinn og það var gengið, stoppað, gengið og svitnað.  Á meðan buldi hríðin á okkur og rokið feykti okkur til.  Frekar fyndið að ganga með svona stóran poka og vera ekkert alltof þungur, þurfti ekki nema smá hviðu til að maður hentist til hliðar af leið.  Þegar búið var að reyna mikið á þol og fatnað nýliðanna voru margir orðnir blautir, kaldir og þreyttir og því ákváðu hópstjórararnir að skipta hópnum upp aftur, þeir sem vildu fara í bíl og þeir sem vildu klára ferðina og fara upp á Skeggja.  Tæplega helmingurinn vildi fara í bíl en við töffararnir sem vorum vel búin og í ágætu formi héldum áfram.  Vorum 17 nýliðar sem héldum áfram og þar af vorum við stelpurnar 3.  Erfitt var að finna leiðina á toppinn í þessu veðri, algjörlega blint í allar áttir en að lokum tókst það og var skondin mynd tekin á toppnum.  Allir í hópnum voru ótrúlega hressir og skemmtilegir og höfðu bara gaman af því að vaða í snjó, klifra upp snjóskafla og blotna inn að beini.  Komum í rútur á Nesjavöllum um hálf fjögur ca. í gærdag og þaðan var brunað beint í bæinn. Fólk sem hefur ekki prófað svona, að reyna á sjálft sig líkamlega og andlega, án nokkurra þæginda, skilur mann ekki og heldur að maður sé klikkaður að leggja þetta á sig en þetta gefur manni svo hrikalega mikið og maður kynnist líka sjálfum sér vel og því sem maður getur. Æðisleg ferð með skemmtilegu fólki og bara gaman í alla staði þó að skrokkurinn sé dulítið lúinn í dag.  Sjá má myndir úr ferðinni á www.flickr.com/photos/dagny

Allt tekur enda að lokum og nú er sumarfríið mitt búið í bili.  Back to work og svaka stuð.  Annars gerði ég nú slatta mikið í fríinu.  Reyndi að veiða, gekk ekki, málaði sumarhús foreldra minna, fór í ferðalag til Akureyrar og keppti í strandblaki, fór á Vestfirðina í fyrsta skipti í æðislega góðu veðri, fór í stuttar göngur, í sund og svo kláraði ég fríið mitt fína á því að fara í Kerlingarfjöll um síðustu helgi.  Við vorum fimm sem fórum þangað, ég, Jóhanna, Dagný, Salvör og Halldór og pöntuðum við okkur skála þar.  Fórum uppeftir á laugardeginum en eitthvað erfiðlega gekk að koma öllum af stað út úr bænum og vorum við ekki komin uppeftir fyrr en um hálf sex.  Því var tekin stutt ganga um svæðið og leitað að heitu lauginni sem átti að vera þarna einhversstaðar.  Eftir labbið var grillað og svo tekið allhressilega á því í söng og drykkju.  Halldór reyndi að strippa fyrir okkur en hann var stöðvaður af elsku Salvöru konunni sinni.  Um nóttina var svo farið í heitu laugina og merkilegt þykir að allir skyldu hafa komið þokkalega heilir heim úr þeirri för.  Daginn eftir var ákveðið að taka göngu upp á hverasvæðið þarna rétt hjá en tveir göngugarpar forfölluðust á leiðinni og sneru því við í hlýju kofans okkar.  Geggjað flott þetta hverasvæði og voru margar myndir teknar og tásur baðaðar í heitum læk.  Um kvöldið var svo sagan endurtekin í söng og leik og endaði það á draugasögum sem hræddu svo ferðalanga að fjölmennt var í rúmin.  Á mánudeginum vöknuðum við upp við æðislegt veður, næstum logn og heiðskíru á himni.  Var ákveðið að þann daginn skyldi Snækollur sigraður enda annálaður fyrir fallegt útsýni.  Dagný ákvað að haltra um hverasvæðið og geyma fjallgönguna í þetta skiptið en hún myndi hitta okkur ca tveimur tímum eftir brottför á fjallið á ákveðnum stað.  Tekið skal fram að við vorum með kort sem lýsir gönguleiðum á svæðinu og var samskonar kort selt í sjoppunni á staðnum.  Jæja hefst nú fjörið.  Gangan upp er fremur auðveld tæknilega, bara smá púst og halli en ekkert alvarlegt.  Þegar upp er komið eru teknar myndir hægri vinstri og spjallað við Skota sem var þar á ferð.  Á þeim tímapunkti hefði verið alveg rosalega gáfulegt hjá okkur að snúa við og fara sömu leið til baka en nei, Halldór stakk upp á að við gengjum hring sem sýndur var á kortinu.  Við vorum ekki með nesti, bara súkkulaði og vatn því að þetta átti að vera svo stutt ganga.  Áfram skröltum við eftir hrygg fjallsins en ekki er mikið um merkingar þarna og enn síður eitthvað um ný för eftir fólk.  Við lækkum okkur, göngum í hrikalegri skriðu og svo þurfum við að fara yfir auðveldan jökul til að komast rétta leið.  Við stelpurnar erum ekki alveg sannfærðar að þetta sé nú gáfulegt en Halldór heldur því fast fram að við komumst þessa leið.  Þegar við komum yfir fyrsta jökulinn, lendum við í ógöngum, þurfum að hækka okkur þvílíkt í lausri skriðu og sjáum ekkert hver besta leiðin er, komum fram á brún og sjáum ekki niðurfyrir okkur nema jökul og aftur jökul sem er sprunginnnnnnn.  Halldór fer niður og hverfur sjónum og við höldum bara að hann hafi horfið í sprungu.  Tíminn líður og stutta gangan okkar er orðin þrír tímar og Dagný bíður alltaf eftir okkur.  Finnum loks Halldór og komumst niður á jökul og svo allt í einu heyrum við geðveika skruðninga og jörðin rennur undan Salvöru og Halldóri.  Aurskriða fer af stað með þvílíkum látum og myndast stórfljót neðar á jöklinum.  Ég viðurkenni það að í öllum mínum fjallaferðum hef ég aldrei orðið jafnhrædd og akkúrat þarna.  Við sleppum með skrekkinn og eftir nokkur hjartstoppandi augnablik, Jóhanna missir fótinn niður í gegnum snjóinn, brak og sprungur allt í kringum okkur, komumst við í bílinn.  Dagný var við það að fara að senda út björgunarsveitina en sem betur fer þurfti þess ekki.  Ég hef aldrei verið jafn orkulaus, hrædd og óviss um hvort ég sleppi óhult frá þessu eins og þennan dag.  Við lærðum mikið á þessari vitleysu, t.d. taka alltaf nóg af nesti með og athuga gaumgæfilega hvort leiðir séu færar allan ársins hring sé farið eftir kortum.  Úff og púff.

Jæja þá er skvísan bara komin í sumarfrí.  Bjóst nú alveg við því að þá færi að rigna eldi og brennisteini en ónei, enn sem komið er virðist sumarið ætla að skella meiri sól á okkur hér á Fróni.  Úff mikið búið að gerast síðan síðast. Fimmvörðuhálsinn var tekinn með trompi í æðislegu veðri um jónsmessuna og svo var bara ennþá æðislegra inni í Þórsmörk þá helgina.  Getið séð myndir frá ferðinni á myndasíðunni minni hér til hliðar.  Þar síðustu helgi fórum ég og Dagný svo í stelpuferð í Skaftafell.  Vá hvað það var gaman.  Lögðum af stað á laugardeginum og tókum okkur tíma til að keyra austureftir, stoppuðum fullt og tókum myndir og nutum tilverunnar.  Svo var grilluð þvílík veislumáltíð og slappað af á laugardagskvöldinu.  Daginn eftir vöknuðum við snemma og í morgunmat galdraði Dagný fram egg og beikon eins og henni einni er lagið.  Svo var græjað í bakpokana og lagt af stað áleiðis upp á Kristínartinda.  Tókum okkar tíma í labbið, endalaust mörg myndavélastopp, sólarstopp og matarstopp.  Veðrið var algjör snilld og Hvannadalshnjúkur gægðist útúr eina skýinu á himni öðru hvoru fyrir okkur.  Við plompuðum upp á lægri tind fjallsins en hærri tindur Kristínartinda verður að bíða betri tíma.  Komum svo seint niður á tjaldstæði og þá segir Dagný við mig, Ella þú ert pínu bleik á kálfunum.  Ómægod, smart eða þannig.  Ég var semsagt í kvartbuxum og göngusokkum og þar á milli brann stúlkan allsvakalega.  Ég er núna með hrikalega smart sólbrúnkufar, brúnn kassi á kálfanum.  Töff.  En allavega núna er planið að fara upp í bústað, veiða þriðjudag og miðvikudag og svo næstu helgi verður farið á Akureyri að keppa í strandblaki og leika sér eitthvað meira þar.  Fréttir síðar.  Túdilú.

 

 Hellú. Jæja nú styttist óðfluga í Fimmvörðuhálsinn en hann ætlum við að ganga jónsmessuhelgina næstu.  Krossum putta og vonumst eftir góðu veðri, allavega ekki slagveðursrigningu eða snjókomu.  Allt annað gengur.  Erum orðin 12 manns sem ætlum að ganga en það eiga ábyggilega einhverjir eftir að bætast við þegar nær dregur.  Fólk fer sínar eigin leiðir í þjálfun, sumir hreyfa sig mikið en aðrir minna.   Fórum upp á Vífilsfell um daginn í alveg hreint æðislega ógeðslegu veðri. Þvílíka slagveðursrigningin og rokið.  Aumingja Assa horfði á mig ásakandi brúnum voffaaugum og trúði ekki hversu ömurleg ég væri að draga hana í göngutúr í þessum óskapnaði.   Meira að segja flotti nýi jakkinn minn hélt ekki regninu eða allavega var peysan mín rök eftir labbið.  Humm, er enginn fatnaður sem þolir íslenskar aðstæður?  Við fengum allavega að reyna útbúnaðinn okkar vel.  Fórum svo í þessari viku upp á Móskarðahnúka.  Gengum bara upp á hæsta tindinn og nú var bongóblíða.  Nema reyndar þegar við komum á toppinn þá skellti sér eitt skrítið og skemmtilegt ský ofan á okkur og við sáum ekki mikið af útsýninu.  Þetta er alveg æðislegur staður og fallegt á þessu svæði þannig að ég hvet alla til að ganga á þetta fjall þegar tími gefst til.  Síðustu helgi fór ég svo á ættarmót vestur í Dali.  Það var bara nokkuð gaman, fyrsta útilega sumarsins og var asskoti kalt, allavega fyrri nóttina.  Mér leiðist eins og þið vitið ef ég hef ekki nóg að gera og því var ákveðið að ganga í barndóm og leika við krakkana.  Mættum með blaknet og tókum alla krakkana í blakkennslu og skelltum okkur svo í svokallað krakkablak.  Meira að segja fullorðna fólkið fékk að vera með svo mikið var stuðið.  Svo var farið í fótbolta og buðum við fullorðna fólkið í krakkana.  Nokkrir ungir fóru sárir af velli eftir að kappsamir feður gleymdu að börnin þeirra eru bara börn og aðeins minni og viðkvæmari en þeir.  En eftir smá huggun komu flestir inná aftur.  Ég gat náttúrulega ekki verið minni kona (held það sé bara varla hægt líffræðilega) og skriðtæklaði lítinn frænda minn.  Reyndar var ansi hart í honum og lenti ég svo illa á honum að ég var hálf hölt um kvöldið og úff hvað ég fékk stóran marblett á aftanvert lærið.  Ótrúlegt hvað ég næ alltaf að fá marbletti á fáránlegustu staði, ég myndi pottþétt vinna hverja keppnina á fætur annarri ef keppt væri í því. Þar til síðar, Ella marblettur